De winnaressen van 2010

De Triomfprijs 2010 is gewonnen door Maritza Russel, voor haar inzet om zmv-vrouwen als krachtige rolmodellen zichtbaar te maken.

Florangel Maritza Russel is een veelzijdige vrouw met een enorme staat van dienst. Als directeur van de stichting EZVN (Etnische Zaken Vrouwen Nederland), voorheen Zwarte Zaken Vrouwen Nederland, opgericht in 2004, is ze verantwoordelijk voor het algehele beleid en de coördinatie. Daarnaast is ze directeur en eigenaar van het door haar opgerichte Marrein Publications BV, een uitgeverij, reclame en communicatie adviesbureau. Het lifestyle magazine Brown, voorheen Expressions, (eerste uitgave 2002) is het eerste magazine gericht op de zwarte vrouw en ook een creatie van Maritza. Met dit magazine en met al haar andere werkzaamheden wil Maritza positieve beeldvorming creëren voor kleurrijke mensen in Nederland.

Naast haar ervaring in het bedrijfsleven heeft Maritza jarenlange bestuurlijke ervaring bij diverse maatschappelijke instellingen. Zo was zij o.a. Voorzitter van de Stichting Wenk, een welzijnsorganisatie in Rotterdam West, Penningmeester van Scala, expertisecentrum voor emancipatie en participatie in Rotterdam, lid van de EDBR (Economic Development Board Rotterdam) en bestuurslid van de kamer van koophandel Rotterdam. Op dit moment is ze o.a. Voorzitter van de Stichting Educatief centrum de Batavier, een welzijnsorganisatie in Rotterdam, Voorzitter van de Raad van Toezicht van de Braam kliniek, lid van de Raad van Toezicht van de Stichting Welzijn Schiedam, lid van de adviesraad van de NPS, voorzitter van stichting B.E.W.A.A.N en van de BHON (Black Hair Dressers Organisation Nederland).

Deze video is gemaakt door Tuhuteru & Partners

"Toen ik in 1998 de prijs voor Zwarte Zaken Vrouw Nederland won kwam dat als een donderslag bij heldere hemel. Toen realiseerde ik me dat ik een rolmodel was en daarmee een maatschappelijke verantwoordelijkheid heb. Ik kreeg de prijs voor mijn inzet als ondernemer omdat ik in korte tijd een kappersketen met een succesvolle black hair kappersformule Hair & Beauty Design Florangel neerzette". Maritza raakte verder geïnspireerd tijdens het gala rondom de uitreiking van de prijs. "Er waren daar zoveel prachtige mensen en ik was ineens een rolmodel. Dat deed wat met me."

Met de Triomfprijs wil Maritza gerichte activiteiten ontplooien om jonge hoger opgeleide werkloze vrouwen met een etnische achtergrond aan een stageplek of baan te helpen. De vrouwen worden gekoppeld aan rolmodellen en krijgen gedurende zes maanden coaching, begeleiding en één op één gesprekken. "Rolmodellen zijn belangrijk, er is zoveel allochtoon talent. Daarnaast is het belangrijk om een passie te hebben en hoge doelen te stellen als je succesvol wil zijn. Als je er dan 100 procent voor gaat is de kans groot dat je jouw doelen bereikt."

 

Ook genomineerd was Martina Litaay, een van de eerste vrouwelijke predikanten in de Molukse kerk in Nederland.

Martina Litaay is een van de eerste vrouwelijke predikanten in de Molukse Kerk in Nederland. Toen zij in 1979 vanuit het Molukse eiland Nusalaut naar Nederland kwam, kreeg zijn de gemeenten Nijverdal Rijssen en Zwolle onder zich. In haar hoedanigheid als predikante heeft ze gestimuleerd dat meer en meer vrouwen een actieve rol gingen vervullen, hetzij als vrijwilliger in of buiten de kerk, of ook als predikant. Vandaag de dag is het relatief normaal om vrouwelijke voorgangers in de Molukse kerken te zien.

Als een van de eerste vrouwelijke predikanten in de Molukse kerk heeft mevrouw Litaay een belangrijke bijdrage geleverd aan de emancipatie van vrouwen in die gemeenschap. Een pionier was ze, in een tijd waarin mannen in Nederland in het algemeen en zo ook in de Molukse kerk de dienst uitmaakten. Mevrouw Utaay heeft eraan bijgedragen dat de positie van de vrouw als predikant geaccepteerd werd. Als duidelijk resultaat van haar inzet zijn er vandaag de dag aanzienlijk meer vrouwen actief binnen de Molukse gemeenschap in het algemeen en in de Molukse kerk in het bijzonder.

Deze video is gemaakt door Tuhuteru & Partners

Zij heeft geparticipeerd in allerlei interkerkelijke samenwerkingsverbanden, die het wederzijdse begrip en de samenwerking tussen Nederlandse en Molukse kerken hebben vergroot. Door haar deelname raakten ook de Nederlandse kerken gewend aan het fenomeen van vrouwelijke predikanten. De positie van de vrouwelijke predikanten was hiermee definitief ten goede veranderd.

Mevrouw Litaays betrokkenheid en warme persoonlijkheid hebben indruk gemaakt op de jury. We vroegen haar welk verschil een vrouwelijke predikante kon maken, ten opzichte van een man. Ze zei: "Ik heb een andere bejegening, waarmee ik vrouwen met problemen kan bereiken." Door haar persoonlijke benadering gingen meer vrouwen participeren en deelnemen aan activiteiten en commissies. De jury waardeert haar inzet en heeft haar daarom genomineerd voor de Triomfprijs 2010.

 

Ook genomineerd was Anita Chedi, voor haar inzet als voorvechtster voor gelijke rechten van lesbische en bi-vrouwen in Nederland én in Suriname.

Anita Shiwally Chedi is eind 2000 in Nederland komen wonen, nadat ze een aantal jaren daarvoor in Suriname min of meer gedwongen 'uit de kast kwam.' Haar buurman, zelf ook homoseksueel, hoorde haar liedjes zingen over haar buurmeisje waar ze verliefd op was. Anita was zich van geen kwaad bewust en het voelde voor haar heel natuurlijk. Ze kende het begrip homoseksualiteit niet eens. Maar vanaf dan wordt ze ineens door iedereen bekeken en van arts naar arts gesleurd vanwege haar 'ziekte'. Anita's leven veranderde in een nachtmerrie waar geen eind aan leek te komen.

"Wat ik voel is liefde, dat kan niet slecht zijn dacht ik altijd. Onze familie had veel status en dat maakte het extra zwaar. Na mijn coming-out werd ik op een gegeven moment ziek. Ik had last van oogzenuwontstekingen en werd zelfs blind. Alle artsen waar ik mee te maken had geloofden dat mijn homoseksualiteit een ziekte was." Op een gegeven moment vroeg haar vader haar of ze naar Nederland zou willen gaan. Het hele gezin verhuisde mee nadat alle praktische zaken geregeld waren. Daar koste het Anita nog jaren om een plekje in de samenleving te veroveren.

Ook hier had ze te maken met vooroordelen en nu ook nog over haar etnische afkomst. En haar ouders wisten ook niet goed hoe ze met haar om moesten gaan. Anita moest op eigen benen gaan staan om vooruit te komen. Haar eerste baan was bij het Ministerie van OCW. Ze maakte daar de toiletten schoon. Toen Anita eenmaal op zichzelf woonde en het snel beter ging, besefte ze dat ze homoseksualiteit bespreekbaar wilde gaan maken. Ondertussen is ze een bekend gezicht binnen en buiten de homobeweging en heeft Anita naar manieren gezocht om homoseksualiteit bespreekbaar te maken. "Ik vond dat men zelfs in een land als Nederland weinig hoorde van de etnische gay gemeenschap. Belangrijk is vooral om informatie te geven aan heteroseksuele mensen in de etnische gemeenschap, tegelijkertijd moeten de etnische gay's, ge-empowered worden, om hun 'anders zijn' te leren accepteren in plaats van te verbergen."

Deze video is gemaakt door Tuhuteru & Partners

Anita doet actief mee tijdens bijeenkomsten, dialogen, lezingen en geeft regelmatig voorlichting op scholen. Daar denken jongeren vaak dat homoseksualiteit een westerse ziekte is. "Als ze mij als Hindoestaanse vrouw zien kunnen ze haast niet geloven dat ik gay ben." Anita heeft afgelopen lente zelfs de eerste bijeenkomst over homoseksualiteit in Suriname georganiseerd. Daarnaast liep ze op 19 maart 2010, samen met Surinaamse jongeren, gewapend met de gay-vlag, mee tijdens de Anti-Discriminatieloop. "Op 20 maart 2010 lieten wij gezamenlijk honderd helium ballonnen los, met daarop de namen van mensen die zelfmoord hadden gepleegd of van mensen die nog in de kast zitten." Dit schrijft Anita in een open brief aan de toenmalig president van Suriname, Ronald Venetiaan.

Haar enorme positieve instelling en open houding hebben Anita gebracht waar ze nu is. Ze heeft zich losgemaakt van alle schuldgevoelens en ervaringen uit het verleden. Anita is nu ambassadeur van St. Malaica. Malaica werkt aan de bescherming van homoacceptatie in biculturele kringen. Ook is ze afgestudeerd MBRT-er (Medisch Beeldvormende en Radiotherapeutische Techniek) en werkt ze in een ziekenhuis als Medisch Nucleair Medewerker. "We kunnen zelf de verandering zijn, die wij willen zien! Dit zei Ghandi. Ik heb mijn angst in kracht omgezet."

Meer achtergrondinformatie is te vinden op www.shiwally.com, digitaal platform voor de etnische beleving van Liefde.